رمان کافه پیانو

رمان کافه پیانو

نشانک

رمان کافه پیانو کتابی از فرهاد جعفری می باشد که سوی انتشارت چشمه منتشر شده است.

این رمان اولین بار در سال ۸۶ منتشر شد و تا تابستان ۸۸ به چاپ ۲۵ رسید.

داستان با بیان عقاید نویسنده درباره لباس و کفش خوب و تاثیر آن بر انجام کار بزرگ آغاز می‌شود. نویسنده شخصیت اصلی است و داستان برشی از زندگی او و دخترش گل گیسوست.

رمان کافه پیانو از آن دست کتابهایی است که اگر کسی گفت کتاب ایرانی که ارزش خواندن ندارد، میتوانی یک نسخه از آن را بگذاری جلویش و بگویی بعد از خواندن این کتاب نظر بدهید.

رمان کافه پیانو - معرفی رمان کافه پیانو در کافه بوک - رمان کافه پیانو یک رمان ایرانی

رمان کافه پیانو

داستان کافه پیانو به صورت اول شخص روایت می‌شود. در این رمان بیشتر شخصیت ها واقعی هستند، مانند راوی که خود نویسنده می‌باشد، گل‌گیسو دختر نویسنده و همایون دوست نویسنده. و همچنین بیشتر اتفاقاتی که در کتاب می‌افتد منشا حقیقی دارند.

هر فصل رمان کافه پیانو شامل اتفاقاتی است که در یک فاصله زمانی کوتاه مثلا یک روزه اتفاق می افتد.

راوی داستان مردی می باشد که در شغل قبلی خود شکست خورده است و اکنون در پی اختلافاتی با همسرش، جدا از او زندگی می کند.

او کافه ای به نام کافه پیانو زده تا از طریق درآمد کافه، مهریه همسرش را تهیه نماید.

هر فصل از رمان کافه پیانو ماجرایی مربوط به یکی از مشتریان کافه یا گوشه ای از زندگی راوی را روایت می کند.

درباره کتاب

کتاب قشنگیه و در کل متفاوت.

با خوندنش حسِ خوبی به آدم دست میده. صحبت ها و برداشتِ صاحب کافه از هرچیزی، کلی جالب و لذت بخشه. لحنِ راویِ داستان به گونه ای طنزآلود و معترض بیان شده که با درونمایه ی داستان همخوانی داره.

داستان روندِ آرومی رو طی میکنه. حقایق جالبی در کتاب بازگو میشه که میشه حسابی روشون فکر کرد.

در کل بخوام بگم واسه من یه پناهگاهِ امنِ ذهنی بود که باعث شد نگاهم به یک سری چیزها تغییر کنه.

اینکه زندگی اگه که بالا و پایین هم داره، بازهم چیزهایی هست که بشه باهاش خوش بود و آرامش داشت. حداقل یک بار خوندنش برای همه توصیه میشه.

رمان کافه پیانو - رمان کافه پیانو را در کافه بوک بخوانید -

قسمت هایی از رمان

همین که پایم را میگذارم توی خانه ی کسی؛ قبل از هر کجای دیگر، می روم سراغ کتابخانه ی طرف. چون که جلوی کتابخانه ی کسی، بهتر از هر کجای دیگر می شود روحیات صاحبخانه را شناخت. و از آن گذشته؛ پای یک کتابخانه و در حالی که کتابی را گرفته ای دستت و دست دیگرت را هم گذاشته ای توی جیبت، یک پز قشنگ و و موقعیت معرکه ایست برای باز کردن سر بحث و گفت و با یک زن.

ازم پرسید: بابایی ما پولداریم؟
گفتم: نه ما طبقه متوسط رو به پایینیم.
پرسید: یعنی چی؟
گفتم: یعنی نه آنقدر داریم که ندونیم باهاش چی کار کنیم نه اون قدر ندار و بدبخت بیچاره ایم که ندونیم چه خاکی بریزیم سرمون.
آن وقت بهش گفتم: متوسط بودن حال به هم زنه گل گیسو. تا می تونی ازش فرار کن. پشت سرت جاش بذار … نذار بهت برسه.

بهش گفتم: زندگی ما زندگی جالبی یه هما. بین تراژدی محض و کمدی ناب. دائم داره پیچ و تاب می خوره. یعنی یه جور غم انگیز، خنده داره یا شایدم یک جوره خنده دار، غم انگیز باشه.

رمان کافه پیانو - رمان کافه پیانو در کافه بوک

نظر شما در مورد این رمان چیست؟

 

این مطلب با همکاری الهام یوسفی نوشته شده است.

فیسبوک توییتر گوگل + لینکداین تلگرام واتس اپ کلوب

امتیاز شما به مطلب

دوست داشتم: 146
دوست نداشتم: 51
میانگین امتیازات: 2.86

سایت نشانک

34 دیدگاه در “رمان کافه پیانو

علی رغم قدرت فوق العاده نویسندگی آقای جعفری دراین داستان اماداستانیست فوق العاده بیمزه وبی سروته وبدون موضوع که حتی مرز بین واقعیت وخیال راهم درآن نمیتوان تشخیص داد.خیلی ازکثرت چاپ آن تعجب کردم.

۴بار خوندمش
خیلی قشنگه
توصیفای بامزه و توجه به جزئیاتش رو دوس دارم

من که نخوندم ولی نظرات بعصی ها خیلی بی ادبانست و بعید میدونم اهل مطالعه باشن با ایت طرز حرف زدن. حالا اینکه چرا نظر دادن هم برام جالبه. عاشق کتاب خوندن هستم ولی اهل خرید نیستم متاسفانه. اصولا کتاب بدستم میرسه . من قدر دان کتاب هایی که خدا سرراهم میزاره هستم. امیدوارم این و هم بتونم بخونم تا خودم قضاوتش کنم. فقط امیدوارم مخالف های این کتاب غرض سیاسی نداشته باشن! چون تو این چند ساله کم ندیدم مخالفت و توهین به ورزشکار و قهرمانی که از دولت مردمی آقای احمدی نژاد حمایت کرده. بگذریم امیدوارم سیاسی نباشه نظرات و حزبی و جناحی….

من این رمان رو نپسندیدم واقعا نامفهوم بود و داستان رو درست ننوشته بود نویسنده لطفا یاد بگیره بنویسم بعد کتاب بنویسه بده دست مردم

یه رمان کاملا تقلیدی از رمان ناتوردشت با این تفاوت که نه سر داره و نه ته!

“کافه پیانو” در چند فصل موضوعات و شخصیت هایی را که هیچ ارتباطی بهم ندارند به زیبایی توصیف می کند و اهمیت همه موضوعات را با تخم مبارکش مقایسه می کند. شرم آور است که ادبیات ایران به اینجا رسیده است. در فصل آخر کتاب، نویسنده می گوید که دخترم از من پرسید که من کارم چیست با خودم گفتم که در اینده نیز حتما این سوال تکرار خواهد شد. پس”کافه پیانو” را نوشتم و یک جلد آنرا دادم دخترم در کیفش بگذارد. در واقع نویسنده در تلاش برای تهیه سند هویتی برای دختر ۷ ساله اش می باشد. اما مایه شرم است که تمام متنش حول محور تخمهایش می چرخد و شرم اورتر اینکه بقول خودش آنرا به عنوان سند هویت تقدیم دخترش می کند.

سلام
به نظر من که بر ادبیات کلاسیک علاقه دارم اصلا مورد پسندم نبود .

در کتاب جملات محاوره ای روزانه به خوبی نقش بسته بود ولی ارزش ثبت در فکر را ندارد .

با توجه به اینکه جناب جعفری همشهری بنده هستند در هر حال در جمع آوری و نوشتن آن زحمت کشیدند که از ایشان تشکر می کنم .

عالییییییییییی عالییییییی ب نظرم از همه زیاده گوییای تو رمان های ایرانی بیداد میکنه و ی عشق ارمانی ک هیچ نشونه ای از واقعیت(هییییییچ) نشونه ای نیست خیلی قشنگتره بیان روان و قابل لمس داره داستان های تازه و دردایی ک تو جامعه هست ب شکل بی نهایت قشنگی بیان کرده

خیلی کلمات زشت در رمان به کار رفته. واصلا ارزش خریدن نداشت. حیف وقت یه آدم کتاب دوست و کتاب شناس.

دوسش داشتم، ساده و روون

فضای سازی کتاب و خیلی دوست داشتم
گرچه نهایتا سرنوشت کل خانواده رو متوجه نشدم
ولی جالب بود که مردی این چنین بی پروا در داستان بود و با اینکه میگفت بقیه مثل خودشون نیستن، خودش هم مثل خودش نبود

من از کتابش خوشم نیومد. کلمات زشت هم زیاد استفاده شده

اوایل کتاب را که شروع کردم براسم حکم مقدمه داشت و همه اش منتظر اتفاقی خاص بودم اما انگار مقدمه قصد تمامی نداشت!!
به نظر من کتابی بود که بعد از خواندنش هرچقدر هم فکر کنید نه متوجه سیر داستان و ابتدا و انتهای آن میشوید نه هدف نویسنده را از کنار هم قرار چند جمله که هر یک به تنهایی با معنا اند اما حقیقتا هیچ سنخیتی باهم ندارند می فهمید.
هنوز هم چقدر فکر میکنم سر در نمی آورم چرا نشر چشمه باید چنین کتابی را چاپ کند و چرا انقدر پرفروش باشد که به چاپ ۵۹ برسد !!
خواندن این کتاب را اصلا توصیه نمیکنم .

چند صفحه بیشتر نخموندم زیاد جذاب نبود پرداختن نویسنده به موضوعات جزئی خواننده رو کلافه و از مطلب اصلی دور می کرد…

کتابی که متن روونی داره و تصویری از یک زندگی واقعیه. من خیلی دوستش داشتم

کتاب خوبیه . مشکل شما اینه که دنبال اصل موضوع بودین در حالی که اصلا مطلب اصلی وجود نداره بلکه همین موضوعات جزئی و پیش پا افتاده زندگی رو به شکلی ساده و روان گفته و به ما یادآور می شه که با همین ها هم میشه خوش بود .

کافه پیانو هم از لحاظ ادبی هم از لحاظ داستان گویی بسیار ضعیفه. نویسنده! بهتر بود نوشته هاشو که البته بیشتر بیان نظراتش بود تو وبلاگ شخصیش منتشر کنه، اصلا ارزش کتاب شدن نداشت.

کاملا تقلید شده از ناطور دشت جی دی سلینجر.وقتی اونو بخونی میفهمی کافه پیانو یه قطره هست در مقابل دریای زیبایی ناطور دشت.

من این کتابو نخریدم از یکی آشنایان قرض گرفتم که بخونمش چون متوجه شده بودم رمانه و من از خوندن رمان خیلی خوشم میاد و خودم از نویسندگی خوشم میاد .نمیدونم چی راجع به این کتاب بگم هم خیلی خوب بود و هم کمی بد ولی من از این کتاب خوشم اومد این که قلم نویسنده ساده بود از نظر من خوب بود و اینکه همه چیز رو به صورت گفتاری و زبان خودمونی ساده بیان میکرد و باعث میشد آدم کمی تفکر کنه یا سر برخی موضوعات به وجد بیاد خلاصه آخرش هم زیاد متوجه نشدم چی شد و چی نشد ولی بدک نبود

خیلی بد بود به زور میرفتم سراغش تا تمومش کنم از اونجایی که عادت ندارم کتابی را نیمه رها کنم تا اخر خوندم به این امید که به جاهای بهتری برسه و جذبم کنه که این اتفاق نیفتاد شرح وقایع بی ربط و بی معنی توصیف جزئیاتی که تو رو از موضوع اصلی دور میکنه و جذابیتی نداره و انگار که نویسنده فقط میخواسته بیشتر بنویسه که صفحاتش پرتر بشه دقیقا همچین حسی داشت . این داستان نه نقطه عطفی داره و نه متن گیرایی تمومش کردم ولی واقعا حیف وقتی که برای خوندنش گذاشتم

کتاب جالبی بود و من واقعاً خوشم اومد …
من حس میکردم شبیه عقاید یک دلقک نوشته شده
ممنون از نویسنده ی خوب کافه پیانو

من واقعا فکر میکردم که کتاب ایرانی به درد خوندن نمیخوره ولی بعد از خوندن کافه پیانو مطمئن شدم که به درد نمیخوره! واقعا حیف پولی که به جای رمان های خارجی خرج این کتاب میشه!

وااای چقد خندیدم :))))))

من هم اصلا از داستان تکراریش خوشم نیومد هیچ چیز جالبی نداشت مخصوصا اینکه تصویر سازی هاش خیلی بد بود و روی مسائلی کار شده بود که اصلا به جذابیت داستان کمک نمی کرد و حوصله آدم باش سر میرفت به امید اینکه شاید صفحه های جلوتر برسم به نقطه عطف داستان یا یکم جالب و گیرا باشه ۱۱۷ صفحه خوندم اما همچنان یکنواخت و کلافه کننده بود و از خریدش پشیمونم …

من که اصلا دوست نداشتم ۸۰ صفحه ازش خوندم و دیگه نتونستم ادامه بدم. نویسنده وارد جزئیات بی مورد میشد به گونه ای که ذهن از موضوع اصلی دور میشد لحن نامناسب نویسنده که دائم از کلمه به تخمم استفاده کرده بود که من واقعا تعجب کردم! و بدتر از همه حسی بود که نسبت به شخصیت اصلی داستان پیدا کردم یه شخصی که همه کارها و افکار خودش رو درست میدونست و در حال سرزنش بقیه با شیوه ای خودخواهانه بود. در کل به نظرم اصلا ارزش خوندن نداشت

سلام واقعا توش همچین کلماتی استفاده شده؟

من این کتاب رو سه ماه پیش خریدم چند صفحه ازش خوندم و انداختم اونور!!
برای من که اصلا جذاب نیست.ریتم داستان هم فوق العاده کنده.
بعد از این کتاب چندتا کتاب دیگه هم خوندم اما اصلا دلم نمیخواد ادامه اینو بخونم

منم این کتاب رو به زور تموم کردم و اصلا دوستش نداشتم . یه جوری بود روایتها انگار هیچ چیز مرتبطی تو داستان نبود

جملات کتاب تقلید ی از ناطوردشت سلینجر هست.حتی شخصیتها با تغیری جزئی ازاین کتاب می باشندسبک نثرش نیز از این کتاب تقلید شده است

فعلا تنها رمان ایرانیه که من ازش خوشم اومده!
گیرا ، متفاوت و کمی تا قسمتی ساختار شکن 🙂

این کتاب بهتریییین کتابی بود که خوندم
عجییییب بود عاشق قلم آقای جعفری شدم😍

بسیار بسیار داستان دوست داشتنی هستش،شخصیت اصلی نویسنده و زیر بار حرف زور نرفتنش،راحت حرف زدنش رو بسیار پسندیدم،تا الان ۵بار خوندمش❤❤❤

سلام و عرض ادب
راستش این رمان اصلا من جذب نکرد به زور تمومش کردم به نظرم نویسنده و کافه اش جایی دور از جایی که ما زندگی می کنیم هستند انگار مال یک قاره دیگر هستن روابط غیر واقعی بود و هیچ تعلیقی نداشت رمان فقط خاطره گویی بود اون هم خاطرات نه چندان جذاب یک نویسنده.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.